Optymalizacja leczenia pacjentów w stwardnieniu rozsianym: korzyści ze stosowania podskórnej postaci okrelizumabu Artykuł przeglądowy

##plugins.themes.bootstrap3.article.sidebar##

Dostęp przez subskrypcję PDF


Opublikowane: mar 31, 2026
DOI: https://doi.org/10.24292/01.MS/300326.4
Słowa kluczowe:
stwardnienie rozsiane, okrelizumab, anty-CD20, limfocyty B, terapia podskórna

##plugins.themes.bootstrap3.article.main##

Beata Zwiernik
1. Katedra Neurologii i Neurochirurgii, Uniwersytet Warmińsko-Mazurski w Olsztynie. 2. Klinika Neurologii, Uniwersytecki Szpital Kliniczny w Olsztynie
Jacek Zwiernik
1. Katedra Neurologii i Neurochirurgii, Uniwersytet Warmińsko-Mazurski w Olsztynie. 2. Oddział Neurologii, Wojewódzki Szpital Specjalistyczny w Olsztynie

Abstrakt

Stwardnienie rozsiane jest przewlekłą chorobą autoimmunologiczną, w której istotną rolę odgrywają limfocyty B. Odkrycie ich udziału w patogenezie choroby umożliwiło opracowanie terapii anty-CD20, należących obecnie do najskuteczniejszych metod leczenia stwardnienia rozsianego. Okrelizumab był pierwszym przeciwciałem anty-CD20 zarejestrowanym do leczenia rzutowo-remisyjnej postaci stwardnienia rozsianego (RRMS) oraz jedyną terapią o udowodnionej skuteczności w pierwotnie postępującej postaci choroby (PPMS). Skuteczność leku potwierdzono w badaniach OPERA I i OPERA II, w których wykazano redukcję liczby rzutów, spowolnienie progresji niepełnosprawności oraz istotne ograniczenie aktywności zmian w rezonansie magnetycznym. Długoterminowe obserwacje wskazały również na korzystny wpływ terapii na zmniejszenie tempa zaniku objętości mózgu. W odpowiedzi na ograniczenia związane z dożylną drogą podania opracowano podskórną postać okrelizumabu. Badania OCARINA I i OCARINA II wykazały porównywalną skuteczność kliniczną i radiologiczną obu form leczenia. Podawanie podskórne wiązało się głównie z łagodnymi reakcjami miejscowymi, a większość pacjentów preferowała tę formę terapii ze względu na wygodę i krótszy czas podania. Wprowadzenie podskórnej postaci okrelizumabu może poprawić komfort leczenia pacjentów oraz zmniejszyć obciążenie organizacyjne ośrodków medycznych.

##plugins.themes.bootstrap3.article.details##

Numer
Tom 15 Nr 1(54) (2026)
Dział
Artykuły

Copyright ? by Medical Education. All rights reserved.

Bibliografia

1. De Seze J, Maillart E, Gueguen A et al. Anti-CD20 therapies in multiple sclerosis: from pathology to the clinic. Front Neurol. 2023; 14: 1004795. http://doi.org/10.3389/fimmu.2023.1004795.
2. Mycko M. The mechanism of action of anti-CD20 monoclonal antibodies used in the treatment of multiple sclerosis. Aktualn Neurol. 2023; 23(3): 72-8.
3. Hauser SL, Bar-Or A, Comi G et al.; OPERA I and OPERA II Clinical Investigators. Ocrelizumab versus interferon beta-1a in relapsing multiple sclerosis. N Engl J Med. 2017; 376: 221-34.
4. Hauser SL, Kappos L, Arnold DL et al. Five years of ocrelizumab in relapsing multiple sclerosis: OPERA studies open-label extension. Neurology. 2020; 95(13): e1854-67.
5. Newsome SD, Goldstick L, Robertson DS, Bowen JD et al. Subcutaneous ocrelizumab in multiple sclerosis: results of the phase 1b OCARINA I study. Ann Clin Transl Neurol. 2024; 11(12): 3215-26. http://doi.org/10.1002/acn3.52229.
6. Newsome SD, Krzystanek E, Selmaj K et al. Subcutaneous ocrelizumab in patients with multiple sclerosis: results of the phase 3 OCARINA II study. Neurology. 2025; 104(9): e213574. http://doi.org/10.1212/WNL.0000000000213574.
7. Locke KW, Maneval DC, LaBarre MJ. ENHANZE® drug delivery technology: a novel approach to subcutaneous administration using recombinant human hyaluronidase PH20. Drug Deliv. 2019; 26(1): 98-106. http://doi.org/10.1080/10717544.2018.1551442.
8. Krzystanek E, Selmaj K, Rękawek B et al. Comparison of intravenous and subcutaneous administration of ocrelizumab: time and motion study. Aktualn Neurol. 2024; 24(3): 91-6. http://doi.org/10.15557/AN.2024.0014.