Szanowne Czytelniczki
i Szanowni Czytelnicy,

z radością przekazujemy kolejny numer MS Report. Tym razem chcemy przybliżyć Czytelnikom zagadnienia dotyczące ublituksymabu – jednego z najnowszych przeciwciał monoklonalnych anty-CD20 dostępnych w Polsce w ramach programu lekowego.

W pierwszym artykule prof. Dagmara Mirowska-Guzel prezentuje szczegółowe informacje na temat bezpieczeństwa stosowania tego leku. Autorka omawia dane dotyczące działań niepożądanych występujących w trakcie terapii, w tym reakcji związanych z wlewem, nowotworów, infekcji, zgonów oraz zmian stężenia immunoglobulin w surowicy. Szczególną uwagę poświęca bezpieczeństwu stosowania ublituksymabu w okresie ciąży i karmienia piersią, z uwzględnieniem danych dotyczących przebiegu ciąż u kobiet otrzymujących tę terapię. Autorka zwraca uwagę również na znaczenie monitorowania spontanicznego jako istotnego elementu uzupełniającego wiedzę na temat bezpieczeństwa leku.

W kolejnym artykule prof. Adam Stępień omawia skuteczność ublituksymabu w leczeniu stwardnienia rozsianego, przedstawiając jego miejsce wśród terapii ukierunkowanych na limfocyty B. Autor w zwięzły sposób przypomina rolę limfocytów B w patogenezie choroby oraz mechanizm działania ublituksymabu, koncentrując się przede wszystkim na wynikach badań klinicznych ULTIMATE I i ULTIMATE II oraz danych pochodzących z wieloletnich obserwacji i praktyki klinicznej. Zaprezentowane wyniki potwierdzają wysoką skuteczność terapii w ograniczaniu aktywności choroby oraz wskazują na korzyści płynące z wczesnego wdrożenia wysoko efektywnego leczenia u chorych na stwardnienie rozsiane.

W ostatnim artykule dr Robert Bonek opisuje mechanizm działania ublituksymabu z perspektywy biologii molekularnej, koncentrując się na znaczeniu interakcji między fragmentem Fc przeciwciała a receptorami Fcγ. Omawia rolę glikoinżynierii ublituksymabu w nasilaniu cytotoksyczności komórkowej zależnej od przeciwciał, a także wpływ polimorfizmów receptorów FcγR na skuteczność odpowiedzi immunologicznej. Autor porównuje również właściwości ublituksymabu z innymi przeciwciałami anty-CD20 oraz wskazuje, w jaki sposób różnice w budowie i mechanizmie działania mogą przekładać się na efektywność leczenia. Artykuł stanowi interesujące podsumowanie współczesnej wiedzy na temat molekularnych podstaw terapii anty-CD20 i perspektyw jej dalszej optymalizacji.

Życzymy Państwu inspirującej lektury.

prof. dr hab. n. med. Dagmara Mirowska-Guzel
dr n. med. Agnieszka Piechal