Rehabilitacja kardiologiczna u chorych po przebytym zawale serca Artykuł przeglądowy

Abstrakt

Choroby układu krążenia, a zwłaszcza zawał mięśnia sercowego, stanowią jeden z głównych problemów zdrowotnych zarówno w Polsce, jak i na świecie. Zawał serca powoduje konsekwencje nie tylko somatyczne, ale i społeczne. Istotę problemu podkreśla nie tylko duża zachorowalność na zawał w populacji, lecz również to, że choroba ta coraz częściej dotyka ludzi młodych i aktywnych.

Przebieg rehabilitacji kardiologicznej stosowanej po świeżym zawale mięśnia sercowego jest złożony, wieloetapowy i angażuje dużą liczbę personelu medycznego. Zaczyna się ona bezpośrednio w szpitalu i trwa praktycznie do końca życia. Pierwotnie rehabilitacja kardiologiczna rozumiana była przede wszystkim jako sposób usprawniania ruchowego i stosowana wyłącznie u chorych o małym ryzyku powikłań. Obecnie, w związku z szybkim rozwojem nowych metod diagnostycznych i terapeutycznych liczba chorych obejmowanych programami rehabilitacyjnymi jest o wiele większa.

Najważniejsze miejsce w programach rehabilitacji chorych po zawale serca zajmuje aktywność fizyczna, jednak nie należy zapominać, że na jej skuteczny i prawidłowy przebieg ma wpływ rehabilitacja psychologiczna.

Głównym celem rehabilitacji kardiologicznej jest odwrócenie lub przynajmniej zwolnienie niekorzystnych zmian zarówno patofizjologicznych, jak i psychologicznych, do jakich dochodzi u chorych na skutek wystąpienia zaburzeń sercowo-naczyniowych. Właściwie prowadzone programy rehabilitacji kardiologicznej są nie tylko bezpieczne, ale co najważniejsze zmniejszają ryzyko nawrotu zawału serca, ponadto pod ich wpływem poprawia się wydolność wysiłkowa oraz samopoczucie chorych.